I jeśli zobaczysz, że nie jesteś jeszcze piękny, to tak, jak rzeźbiarz posągu, który ma być piękny : jedno usuwa, a inne oskrobie, jedno wygładzi, a inne oczyści, aż objawi się piękne oblicze na posągu, tak i ty usuwaj wszystko, co zbędne prostuj, co opaczne, czyść i rób, by zalśniło, co ciemne, i nie ustawaj w pracy nad własnym posągiem, aż ci rozbłyśnie własne światło cnoty. [...] Jeśli się nim stałeś [...] i zespoliłeś się z sobą w czystym jestestwie, i bez żadnej obcej wewnątrz przymieszki [...], jeśli więc zobaczysz, że nim się stałeś [...], to patrz, patrz nieprzerwanie, albowiem wielkie piękno widzi to „oko” jedynie!

Plotyn

***